“เหงา″

เป็นความรุ้สึกที่ฉันไม่เคยยอมรับกับใครๆเลยว่าฉันรู้สึกเช่นนั้น

ฉันไม่เคยยอมรับกับใครว่าฉันโดดเดี่ยวและต้องการใครสักคน

“ทำไม?”

ก็แค่ฉันไม่ต้องการให้ใครๆเห็นความอ่อนแอที่ซ่อนอยู่ข้างใน ไม่ต้องการให้ใครๆเห็นว่าฉันอ่อนแอ

ไม่ต้องการให้ใครเห็นน้ำตาที่เกิดจากความรู้สึกที่เรียกว่า “เหงา″

“มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่?”

เหงา มันเริ่มเข้ามาในชีวิตของฉันตั้งแต่วันที่เขาจากไป

วินาทีนั้น เหมือนทุกอย่างในโลกหยุดหมุนไป ทุกอย่างเริ่มเดินช้าลงและช้าลง

- ฉันทำอะไรผิด? ฉันทำอะไรพลาดไป? รักฉันไม่มีค่าแล้วเหรอ?-

คำถามเหล่านี้วนเวียนอยู่ในความคิดของฉันตลอดเวลา

และฉันก็ไม่เคยได้คำตอบของคำถามเหล่านี้ด้วย

ตั้งแต่วันนั้น ทุกอย่างก็เงียบลง

ไม่มีเสียงหัวเราะของเธอ ไม่มีรอยยิ้มของเธอ ไม่มีคนโทรหา ไม่มีคนคอยถาม

- ทำอะไร กินข้าวรึยัง สบายดีใช่ไหม ไม่สบายรึเปล่า? -

ทุกอย่างไม่มีแล้ว ไม่มีอีกแล้ว วันนั้น

วันที่เคยมีกัน

ตั้งแต่วันนั้นฉันนั่งร้องไห้ทุกวัน ร้องทั้งที่ไม่มีเหตุผล

ร้องทั้งที่ไม่มีเหตุจูงใจอะไร

มองฟ้ามองดาว แล้วก็ร้องไห้

อ่านข้อความเก่าๆแล้วก็ร้องไห้

นั่งอ่านไดอารี่เล่มเดิมๆแล้วก็ร้องไห้

นั่งดูรูปเก่าๆแล้วก็ร้องไห้

ทุกวันก็เป็นแบบนี้ และยังเป็นแบบนี้ทุกวันและทุกวัน

แต่รู้ไหม ทำไมยังฝืนยิ้มออกมาได้

ทำไมยังนั่งหัวเราะเหมือนคนไม่เป็นอะไร ทั้งๆที่ใจโดนทำร้ายซะขนาดนั้น

ทำไมต้องบอกใครๆว่า ทำใจได้แล้ว เรื่องนี้มันนิดเดียว สบายใจมากมาย

เพียงเพราะไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนแอ เพียงเพราะอยากให้ทุกคนเห็นว่าฉันนั้นเข้มแข็ง

- เพราะคำสัญญา -

คำสัญญาที่เธอเคยขอไว้ และฉันสัญญาว่าจะทำมันให้ได้

- จะเข้มแข็งไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม -

และฉันก็ทำมันได้ด้วย ทำมันได้จริงๆนะ  แม้จะเหมือนหลอกตัวเองก็ตาม

รู้ไหมบางครั้ง ความเหงามันทำร้ายฉันมากมายซะจนฉันฟุ้งซ่าน

และคิดอะไรผิดๆไปบ้าง – ก็แค่อยากตายๆไปซะ จะได้หมดเรื่อง ไม่ต้องมาทนอะไรแบบนี้ -

แต่ก็ได้แค่คิดแหละ เพราะใจจริงคงไม่กล้าฆ่าตัวตายหรอก

“เหตุผลที่ยังอยู่”

พรหมลิขิตไง มันคือพรหมลิขิต

เพราะพรหมลิขิตไง พรหมลิขิตที่ทำให้เราได้เจอกัน

และพรหมลิขิตก็จะพาเธอกลับมา กลับมาเป็นคนเดิมที่เคยรู้จัก กลับมาเป็นความรักของฉัน

และอยู่ด้วยกันเนิ่นนานตลอดไป

เพราะฉะนั้น ลมหายใจจึงสำคัญที่สุด

แล้วเช่นนั้น ฉันจะตายได้ไงล่ะ จริงไหม?

เพราะถ้าตายไป แล้วฉันจะพบเธอได้อย่างไรล่ะ จริงไหม?

ฉะนั้น ต้องอยู่ต่อไป อยู่รอวันที่เธอจะกลับมา

ต่อให้ต้องนั่งรอนานขนาดไหนก็ตาม

“รอ”

ความเหงากับคำว่ารอ มักมาพร้อมกันเสมอ

ฉันเชื่อว่าเธออาจรอฉันอยู่เหมือนกันก็ได้

เพราะเหตุนี้แหละ ที่เป็นเหมือนแรงดันให้ฉันรอต่อไปเรื่อยๆแม้ว่ามันจะเหงาเพียงใดก็ตาม

รอมานานขนาดนี้แล้ว รอนานอีกหน่อยจะเป็นไรไป ^^

……………………………………………………………………………………………………………………

* เรื่องวกวนดีจัง – -*  ฮ่าฮ่า ฮ๋า

ผมเหงา…

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะหายเหงา  แม้จะมีคนที่คอยปลอบเวลาเหงาอย่างพ่อแม่  แต่ก็ยังคิดถึงเธอคนนั้น…

แม้เธอจะไม่ใช่ความเหงาที่เกิดจากความรักแบบแฟน  แต่มันก็เป็นความรักทางสายเลือด

อย่าเพิ่งคิดว่าเป็นรักกุ๊กกิ๊กของหนุ่มสาววัยละอ่อน  เพราะความจริงผมยังเป็นเด็กอยู่เลย  และแถมยังปฏิญาณกับตัวเองไว้ว่า ‘ยังไม่อยากรักใครให้หัวใจว้าวุ่น’ อีกด้วย

แต่ความรักที่ผมจะกล่าวถึงนี้เป็นความรักที่เกิดขึ้นในครอบครัว

หากเล่าละเอียดคงยาว  ฉะนั้นจึงขอเล่าเป็นรายละเอียดคร่าวๆ ดังนี้นะครับ

ณ โรงพยาบาลเลิศศิน  วันอาทิตย์ที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2548

เด็กหญิงคนหนึ่งนามว่า กรรญกร พูลทรัพย์ หรือ เตย หรือ ซิตีฮาวา หรือ บาหวา (หลายชื่อไปมั้ย?)  ได้เกิดขึ้น  โดยมีบิดาชื่อ นายก่อเกียรติ พูลทรัพย์ ซึ่งเกี่ยวข้องเป็นพี่ชายของผม  กับมารดาชื่อ นางสาวพรพรรณ เบญจภัทรากุล ร่วมแสดงความยินดีอยู่ด้วย

ขณะนั้นผมอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ของโรงเรียนนราทร (เครือคาทอลิก)  ผมจึงแวะไปเยี่ยนเยียนหลานสาวในวันหลังจากวันนั้นไม่กี่วัน

ขอเล่าย้อนอีกนิดว่าทั้ง 2 คน  เคยพบกันและนับกันเป็นเพื่อน  มีบางข่าวลือเล่าว่า  ทั้ง 2 คนเจอกันผ่านทางอินเตอร์เน็ต  และนัดเจอกันที่ชายหาดแห่งหนึ่ง  ซึ่งไม่แน่ชัดว่าเป็นเรื่องจริงหรือไม่

ทั้ง 2 คนแต่งงานกันโดยมิได้จดทะเบียนสมรสแต่ประการใด  แต่ได้ทำตามหลักการของศาสนาอิสลาม  คือมีพยานชาย 2 คน  และผู้ปกครองฝ่ายหญิง  คำเสนอ  คำสนอง  และเจ้าบ่าวครบตามที่กำหนด

ไม่ปรากฎจำนวนที่แน่นอนของจำนวนค่าสินสอดหรือค่าสมรสที่ทั้งสองให้แก่กัน  แต่รุ้สึกว่าจะมีการร่วมหลับนอนและทำอะไรต่อมิอะไรกันในคืนนั้นเลย  (มิน่าล่ะ..  ทำไมวันนั้นบ้านโยก – ผู้เขียน)

เดี๋ยวจะยาวเกินไปจนหลับซะก่อน  งั้นขอย้อนมานิดส์..นึง

หลังจากที่รักกันได้ด้วยดี  ทางครอบครัวจึงเห็นว่าควรปล่อยให้ทั้งคุ่อยู่ตามลำพังกันเสียบ้าง  จึงตกลงกันที่จะไปท่องเที่ยวที่ประเทศมาเลเซียเป็นเวลา 4 วัน 4 คืน  โดยออกเดินทางตั้งแต่วันเสาร์ที่ 29 ธันวาคม 2550 ถึงวันอังคารที่ 1 มกราคม 2551

และเหตุการณ์นี้เองที่ทำให้ผมรู้ลึกถึงคำว่ารักแท้…ยังไง?

หญิงสาวคนนั้นหายไปจากบ้านอย่างไร้ร่องรอย…

บทพิสูจน์ทำให้ผมรู้ใจตัวเองว่าเป็นทุกข์มากแค่ไหน  เวลาห่  า  ง  ไ  ก  ล

รักแท้แพ้ระยะทาง..

รักแท้แพ้ใกล้ชิด..

รักแท้แพ้ใจตัวเอง..

รักแท้แพ้…

ตอนนั้นผมรู้สึกเหมือนอ้างว้าง  เวลาที่ต้องลาจากจากใครสักคนหนึ่ง

ต่อหน้าก็ทำเป็นไม่รัก ไม่ยุ่ง ไม่มุ่ง ไม่สน แต่พอต้องจากกันจริงๆ  ใจมันก็หวิวชอบกล

ที่ผมกำลังพูดถึงนี้หมายถึงเด็กสาวตัวเล็กๆ ที่แทบจะไม่รู้เรื่องอะไรเลย..

ตอนนี้ผมพอจะได้ข้อคิดจากเรื่องอะไรบางอย่างแล้วบ้างว่า เด็กสาวคนนั้นเป็นเหมือนความสุขของผม  ยามใดที่ห่างไกลผมก็ลบเธอออกจากใจไม่ได้สักที

หลังจากเหตุการณ์วันนั้นเธอยังคงอยู่กับผม  แต่หญิงสาวชาวไทยเชื้อสายจีนคนนั้นกลับเรียกร้องขอเด็กคืน  จนถึงขั้นขึ้นศาลฟ้องร้องเลยทีเดียว

จนเหตุการณ์ครั้งนั้น  ที่ผมจำได้ไม่ลืม..

เสียงของเด็กสาวที่ร้องลั่นเรียกตามหาในสน.พลับพลาไชย 2  กับเสียงสบถของตำรวจที่มีต่อหญิงสาวคนนั้น

“ไม่เกิน 6 เดือนเด็กคนนั้นจะได้อยู่กับคุณ” ทุกเสียงที่บอกไม่ว่าจะเป็นใครก็ตามรวมทั้งตำรวจกับพระด้วย

เหตุเกิดเมื่อวันอาทิตย์ที่ 22 กุมภาพันธ์ 2552

ตำรวจบอกให้พวกผมทำใจและอยู่ห่างจากเด็กหญิงที่ร้องลั่นดรงพักนี้เสีย  แล้วรอศาลตัดสินในเดือนมิถุนายนในปีเดียวกัน

แต่ใครจะไปทำใจได้ล่ะ..

เวลา 4 เดือนในการทำใจ  ไม่มีใครรู้ว่าผลสรุปจะออกมาอย่างไร  แต่ที่แน่ๆ ก็คือจงละทิ้งความทรงจำอันเลวร้ายนั้นออกไป

ผมจะขอเก็บเพลงที่เกี่ยวกับความทรงจำดีๆ ไว้สักอัลบั้มหนึ่ง  เผื่อเมื่อไหร่ที่ลืมกันจะได้ฟังมันทุกเช้าและก่อนนอน

ถึงตอนนี้  ต่อให้ผลจะออกมาว่าผมจะไม่ได้เห็นหน้าเธอตลอดกาล  แต่อย่างน้อยผมก็ยอมร้องไห้ในความภาคภูมิใจ  ที่จะเก็บเธอไว้ในความทรงจำ…สีจางๆ

Post edited 19:39 – 7.11.09 by babybelle

เหตุผลทุกอย่าง…มันเป็นเพียงข้ออ้างของคนที่ไม่กล้า ที่จะบอกคำว่ารักมากกว่า

***มันคงเป็นไปไม่ได้ (ไม่มีวันเป็นไปได้ถ้าไม่พูดออกไป)

***เพราะมีคนที่รักคนที่เรารักมาก่อน และคนคนนั้นก็คือ . . .(เพื่อนเราเอง)คนที่เรารู้จัก และเราก็ไม่อยากทำร้ายความรู้สึก ของคนคนนั้น (เลยเลือกทำร้ายความรู้สึกของคนที่ตัวเองรัก)

***บางคนอาจต้องห้ามใจ เพราะเขาอาจไม่ได้คิดและรู้สึกเหมือนกับเรา (คิดไปเองรึป่าว เคยถามเขาหรอ?)

***เราต้องเงียบ ต้องเฉยชา ต้องเลี่ยง ต้องหลบหน้า ต้องทำหน้าตาบึ้งตึงใส่ เพื่อจะย้ำเตือนให้ตัวเองไม่ต้องรู้สึกอะไรใดๆ กับเขามันเจ็บแทบบ้าที่ต้องทำร้ายตัวเองด้วยวิธีการนี้ (สงสารเขาคนนั้นจัง..คงเจ็บไม่ต่างกัน)

***ขอเพียงแค่เขา ได้เข้าใจในเหตุผลข้อนี้ อย่าได้เข้าใจว่า . . .เราโกรธหรือเกลียดเขา ถึงต้องแสดงท่าทีเฉยชาใส่ (ไม่โกรธ ไม่เกลียด แต่คงไม่เข้าใจในสิ่งที่ได้รับ..และเลือกที่จะจากไปดีกว่า)

***หลังจากที่เราเข้มแข็งได้แล้ว ห้ามใจไม่ได้รักเขาได้แล้วทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม 
คิดและรู้สึกกับเขา ได้อย่างคนธรรมดาสามัญที่รู้สึกดีต่อกันไม่ต้องรู้สึกแบบพิเศษที่แอบแฝง

ด้วยความเจ็บปวดอยู่ตลอดเวลา และสามารถอยู่บนโลกใบเดียวกับเขา ได้อย่างจริงใจที่สุด

เป็นธรรมชาติมากที่สุด โดยไม่ต้องกดดันอะไร (เป็นการกระทำที่เห็นแก่ตัวที่สุด)

***เจ็บนะไม่ใช่ไม่เจ็บ แต่สักพักก็คงจะหายดี แล้วทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม (ทุกอย่างไม่มีวันเหมือนเดิม…)

ความเหงา…ในแง่มุมของคนโสด….สิ่งที่เหงาจับใจได้ที่สุดคือการที่เห็นใครๆเดินเป็นคู่กัน…ไปเที่ยวไปเดินเล่นไปร้องเพลงโอเกะหรืออื่นๆ…วินาทีนั้นความเหงามันถาโถมเข้ามา…เมื่อตอนที่เราอยู่คนเดียวหรือท่ามกลางผู้คนนับร้อยนับพันก้อตาม…..แต่ลองหันมองอีกมุมหนึ่งของคนมีคู่…แต่ละวันที่ทะเลาะกัน…เรากลับรู้สึกว่า  ดีนะที่เราไม่มีเช่นนั้น…ไม่นั้นคงตายไปกันคนละข้างแน่…ฉันเห็นเพื่อนทุกข์กับการหวาดระแวงกลัวว่าแฟนไปมีใครคนอื่น…

ไม่ว่าใครก็เป็นเนอะ(หากมีแฟน)  แต่ฉันคิดว่าเราน่าจะให้โอกาสเขา(คนที่รัก)ได้คิดได้มองไปกว้างๆว่า  สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับคนที่เรารักนั้นเป็นสิ่งที่คนรักมอบให้ได้เสมอ…ในเมื่่อวันหนึ่งเค้าได้เจอะเจอสิ่งใหม่ที่เค้าชอบ … แต่เขาก็ยังมีเรา…สู้ทนเดินถอยห่างออกจากกันจะดีกว่า เค้าทุกข์ใจที่ทนอยู่กับเรา…จำต้องปล่อยเพื่อรักษาความสัมพันธ์อื่นไว้ แม้ไม่ใช่คนรักต่อไปก็ตาม  จะมีใครบ้างนะที่คิดอย่างฉัน

.แต่..หลายคนคิดว่านางเอกไปมั้ย….แต่ฉันว่าไม่นะ..เพราะมันแฟร์กันทั้งสองฝ่าย…อยู่ไปแบบโดนบังคับใจใครอยากอยู่สู้ให้ทนทุกข์ไปลำพัง..เจ็บแค่นี้ไม่ถึงตาย  แต่อาจมีเหงาบ้างเป็นบ้างโอกาสที่เวลาอยู่คนเดียวไร้ผู้คน  คุ่นคิดทบทวนสิ่งที่ตัดสินใจ…ที่เดินจากเขามา….และฉันยังคิดว่าคู่แท้….ยังมีอยู่จริง …หากเราคือคู่่แท้ซึ่งกันและกัน..สักวันที่เราจะกลับมาเหมือนเดิมนั้นคงดี…ฉันทนอยู่เพียงลำพังโดยไม่มีคำว่าแฟนได้…เพราะฉันมีเพื่อน  มีความสุขกับการได้หาอะไรหลายสิ่งที่คนมีคู่ทำไม่ได้คือ…การได้ท่องเที่ยวไปตามที่ปรารถนา  ….เพราะโดยส่วนใหญ่แล้วคนมีคู่มักจะต้องไปเป็นคู่ๆ..”ฉันไม่อยากไป”อีกคนก็พูดว่า″ก็ำได้ไม่ไปก็ได้”  น่าเศร้าใจแทนจริงๆๆประสบการณ์นี้มาจากเพื่อนที่มีแฟน….ฉันคงเป็นคนเดียวในกลุ่มที่ไร้คู่….ถามว่าเหงามั้ย   เหงานะ…แต่เพราะฉันมีเพื่อนถึงทำให้ฉันไม่เหงา..แต่พอกลับมาที่พำนัก(พัก)มันก็ติ๊ดขึ้นมาทุกครั้งไป….เพราะฉันยังเห็นภาพเดิมๆที่เรา….มีให้กันด้วยความรู้สึกดีๆ  มันยิ่งทำให้ฉันอยากจะร้องไห้..และใคร่ครวญถามตัวเองว่าที่ตัดสินใจไปนั้นถูกแล้วหรือ….ยิ่งอากาศหนาว..ความเหงาก็เข้ามากัดกินใจเรื่อยๆ…แต่ไม่เป็นไร..ท่องไว้  ไม่เป็นไร….เราก็เเค่เหงา  แค่เหงาแค่คืนนี้เท่านั้น..พรุ่งนี้คงจะดี…

ผมแต่งและส่ง

ให้ทางพีเอ็ฒเรียบร้อยแล้วนะครับ

ไว้จะอัดทำนองตามไปให้ แต่ผมว่าพี่น่าจะแต่งเเพราะกว่า

^_^

เหงา…

ทุกครั้งที่ได้ฟังเพลง

เหงา…

ทุกทีที่อยู่กับความเงียบ

เหงา…

ได้บ่อย เวลามองใคร ๆ

เหงา…เสมอ ๆ

ที่ได้แต่เฝ้ารอใครที่จะมาอยู่ข้าง ๆ กัน…

เหงา…

ทุกทีเวลาที่ต้องเห็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีไว้เพื่อเรา…

เหงาจัง…เบื่อความเหงา..ที่ทำให้ใจหดหู่…เบื่อความเศร้าที่คอยเดินเข้ามา

เบื่อทุก ๆ วันที่ไม่มีใครให้อยู่เพื่อกัน

เบื่อที่ไม่เคยตามหาลมหายใจของตัวเองเจอ…

เหงาได้อีก…

เหงา.. ที่เราไม่เหมือนใคร

เหงา.. ที่เราไม่เหลือใคร

เหงา.. ที่เราไม่เหมือนเดิม

แต่ก่อนก็เหงา เพราะไม่มีใครๆอยู่ข้างๆ ไม่เหมือนคนอื่นรอบๆ

อิจฉาจัง

………………

ไม่รู้ว่าเพราะชินหรือเปล่า ที่เราได้มีวันเวลาดีๆร่วมกัน

จนไม่อยากหามองหาใครอีกแล้ว

อาจเพราะเหมือนความรักบังตา

แต่แค่นี้ก็มีความสุขพอแล้วล่ะ ไม่ต้องหาที่ไหนอีกแล้ว ไม่ต้องการอะไรเพิ่มเติมแล้ว

อยากจะขอมีเธอ… มีความสุขในช่วงเวลาที่ความรักบังทุกอย่าง ไปนานๆ

นานจน.. จะทำยังไงก็ไม่ชิน เวลาที่ต้องแยกกันไป

นานจน.. รู้ว่า ไม่มีใครที่ ใช่ เท่าเธอ

นานจน..

มัน.. 

“เหงา″

เมื่อไม่มีเธออยู่ตรงนี้

ต้นเหตุจากความเหงา.. คือความสุขนั่นสินะ

อยากจะบอกว่าตอนนี้… มันไม่เหมือนเดิมแล้วนะ นับจากวันที่เราต้องจากกัน

ความรัก และความคิดถึง – มันไม่เหมือนเดิม

แต่มัน”มากขึ้น”ทุกๆวัน

………..

ความเหงา…

มันเศร้าที่ไม่มีใคร แต่มันสุขใจ

มันมีน้ำตา แต่มันก็มีรอยยิ้ม

ฉันจึง.. ยิ้มทั้งน้ำตา เวลาที่ได้พบเธอ

ไม่ว่าจะในความฝัน หรือ ในความเป็นจริง

YuY

เหงา เพราะ มีใครบางคนมาจากกันไป  ไม่ มี แม้แต่คำค่ำลา แต่ก็ขอบคุณ ที่ ณ ช่วงเวลาหนึ่งที่ได้แวะเข้ามาทักทาย ทำให้มีความทรงจำดีดี แต่ความทรงจำดีดี มันจะมีประโยชน์อะไรในเมื่อมันเป็นความทรงจำที่เพิ่งจะกลายเป็นอดีต ตอนนี้ก็หลงเหลือแค่ความคิดถึง การที่ได้คิดถึงใครสักคนมันเรื่องที่สุข แต่ในขณะเดียวกัน ลึกลงไปของความคิดถึง คือ ความเหงา และความเศร้าใจซ่อนไว้ต่างหาก

เหงาหรอคะ.. ออมคงเหงาเพราะออมมีแฟนคนนึง อันที่จริงต่างคนต่างก็รักกันนะคะ แต่เค้าเป็นคนที่ไม่ค่อยมีเวลา เค้ามักจะให้ความสำคัญอะไรหลายๆอย่างมากไปกว่า“แฟน” ออมก็แอบน้อยใจนะ แต่ก็ต้องเข้าใจเขา เพราะบางครั้งมันก็เป็นกิจที่ต้องทำจริงๆ แต่เรื่องที่มันน่าน้อยใจก็คงเป็นเพราะเขาติดเพื่อน เสาร์อาทิตย์ว่างๆ เขาไปเที่ยวกับเพื่อน ไปเล่นเกมส์ แล้วทิ้งให้ออมนั่งเหงา เหงาจนจะแต่งเพลงได้แล้วค่ะ TT